
Dit zijn misschien wel de mooiste momenten van een project: wanneer een idee ineens werkelijkheid wordt. We hebben deze week de officiële goedkeuring van ons project Wadi Walter Kollolaan en de begroting gekregen – en meteen een hoop wilgentakken en kleinere boomstammen. Het is feest.
Maar even een stapje terug. Ik heb al een tijd geen update meer geschreven. Nee, ik heb niet echt een goed excuus. Er is genoeg gebeurd.
De wadi bijvoorbeeld.
Misschien handig als ik gewoon weer bij het begin begin.
Vanaf het begin

Tussen onze rij huizen en het flatgebouw met de grote parkeerplaats tegenover ligt een wadi. Een grasveld met wat bomen erin. Wel groen, maar toch redelijk saai – en je kijkt nog steeds tegen geparkeerde auto’s aan. Geen mooi gezicht.
Regelmatig waait er vanaf die parkeerplaats zwerfafval de wadi in. Als ik het niet opruim, wordt het bij de volgende maaibeurt door de gemeente gewoon versnipperd. Niet fijn.
Van beleid naar ook echt doen

Talking about maaien.
Officieel is het midden van de wadi bedoeld als bloeiend hooiland. Dat betekent ongeveer twee maaibeurten per jaar en meteen afvoeren van het maaisel. Dit om te voorkomen dat de voedingsstoffen weer de grond in gaan.
Het klinkt misschien een beetje raar, maar het doel is verschralen. Arme grond dus. Dat is namelijk precies waar onze inheemse planten, bloemen en kruiden het best op groeien. Veel voedingsstoffen geven vooral gras een boost.
De realiteit is echter dat door aannemers veel vaker gemaaid wordt. De rand is namelijk gewoon grasveld met meer maaibeurten, dus voor hen is het makkelijk om gewoon even door te gaan. En het maaisel blijft vervolgens dagen of weken liggen.
Dus we schieten niet echt op – ook al is het officieel beleid.
Voilà: De Groene Doeners Terwijde

En nu verschijnen de Groene Doeners Terwijde op het toneel.
Meer daarover in een aparte post, maar even kort: ik heb een groep mensen uit de straat en vrienden uit een ander stadsdeel bij elkaar gebracht om groene projecten te doen.
Dus… we hebben plannen gemaakt.
Met de gemeente gesproken.
Een aanvraag voor zelfbeheer gedaan.
En een begroting voor het initiatievenfonds ingediend.
De plannen – oftewel: de kogel is door de kerk

Gisteren was het dan zover. De mail kwam binnen dat we aan de slag kunnen. Ook het budget was goedgekeurd, alleen moet het formele proces nog worden afgerond.
We kunnen dat natuurlijk niet alleen. De plannen omvatten naast het consequent toepassen van het juiste maaibeleid ook:
- een haag – of eigenlijk een slingerende rij van inheemse struiken met eetbare bessen – tegen de parkeerplaats. Mooier gezicht, snoep voor mens en dier, bescherming voor dieren en tegen zwerfafval.
- een egelburcht
- een bijenheuvel voor bijen die in de grond nestelen
- een groot houten infobord waar we beschut informatie en nieuws kunnen plaatsen, en dat tegelijk ook als zaden- en stekkenbieb en als bijenhotel kan dienen
- een plek met los dood hout
- twee takkenrillen als een soort ingangspoort vanaf de stoep. Om duidelijk te maken dat dit een bijzondere plek is – én als biodiversiteitsbooster voor schimmels, paddenstoelen, egels, vogels, insecten en amfibieën.
En voor de takkenrillen en de doodhoutheuvel kwamen gisteren al kleine boomstammen en een enorme hoop wilgentakken.
Het voelde een beetje als een cadeau van de gemeente.
We gaan het nu echt doen

Dus ja, geen excuses meer.
We moeten aan de slag.
Nee, beter gezegd: we mogen aan de slag.
En we kunnen van dit saaie grasveld stukje bij beetje een hotspot voor natuur in de stad maken.
Maar terwijl zo’n hotspot op zichzelf al mooi is, gaat de ambitie eigenlijk nog een stap verder: mensen deze plek laten ervaren.
Daarom komt er een meanderend pad van kort gemaaid gras doorheen, met bij de verschillende micro-habitats kleine informatiebordjes die uitnodigen om even dichterbij te komen en goed te kijken.

Ik heb er zo ontzettend veel zin in. Ik barst van energie en blijdschap.
Maar ja… vandaag regent het.
Dus kon ik in ieder geval alvast deze update schrijven. 😊

Pingback: De Groene Doeners Terwijde – de kracht van een gemeenschap - boomspiegelverhalen