Het klinkt al als wat, hè?
Eerlijk is eerlijk: het is nog een héél klein plantje.
Maar ik ben er toch trots op. Want zelfs een klein plantje is al een begin.
Het begon toen ik zelfbeherder werd van een boomspiegel en een kleine groenstrook. Leuk werk — maar soms ook een beetje eenzaam. Af en toe helpen de buren mee, maar het gebeurt ook dat alles toch weer wordt gemaaid, ondanks een duidelijke rand.
Tegelijkertijd volgde ik de training tot Tuincoach van BuurtNatuur030. Inhoudelijk interessant, maar vooral was het verfrissend om met een groep mensen te praten die — net als ik — graag met groen bezig zijn.
In zo’n stemming dacht ik: er moeten toch meer mensen in deze straat zijn die een beetje “groen denken”. Misschien komen ze alleen niet echt in actie omdat je alleen toch niet zo veel kunt. Hoe fijn zou het zijn om samen iets te doen?
Maar ja. Hoe vind je die mensen?
Je nek uitsteken – wel een beetje eng
Dus toch maar mijn nek uitgestoken — niet mijn favoriete bezigheid.
Een flyer gemaakt, laten printen en langs alle huizen in de straat en de hofjes eromheen gebracht. Even snel, dacht ik.
Nou ja… “even”.
Het bleken uiteindelijk zo’n 300 huishoudens te zijn en meerdere kilometers lopen.
Dus daarna: even rust.
Maar die rust kwam niet.
Mijn telefoon begon vrijwel meteen te piepen. Nu kun je zeggen: je had er zelf om gevraagd. Dat klopt. Maar eerlijk gezegd had ik niet op zóveel reacties gerekend. Het was een enorme morele boost.
Eerste bijeenkomst
Een week of twee later zaten we bij ons in de woonkamer met ongeveer twaalf mensen. Via mijn Tuincoach-netwerk sloten ook Jos en later Lia aan. Zij hebben al wat ervaring met dit soort initiatieven, weten veel en zijn bovendien gewoon fijne mensen.
Zoals dat gaat, zijn we nu niet dagelijks met een grote groep bezig. Maar er heeft zich wel een kerngroep van vier à vijf mensen gevormd. In de appgroep zitten inmiddels vijftien leden en niemand is nog afgehaakt.
Dus als het straks echt “handen uit de mouwen” wordt, verwacht ik dat er mensen zullen aansluiten.
Ons eerste project
Intussen hebben we ook ons eerste project gevonden: de wadi achter mijn huis. En dat voelt ontzettend goed. Met de mensen die er nu zijn, kunnen we daar echt iets van maken — en misschien sluiten er nog meer aan.
De ervaring leert: soms moet er eerst iets zichtbaar ontstaan voordat mensen echt in beweging komen.
Ik ben benieuwd.
En trots.
En blij.
En straks ga ik beginnen met mijn eerste takkenril.
Pingback: Het wordt groter – geen boomspiegel maar nu ook een hele wadi - boomspiegelverhalen
Wat leuk. Ik ben wel benieuwd wat er bij jou op de flyer stond. Ik wil ook wel zoiets en heb al wel namen van mensen die mee willen denken voor “de groene klomp”, een wijk in weesp, Amsterdam. Daar waar ik zelf ook woon.
Hoi Hans,
wat goed dat je aan de slag wilt. In de artikel is een screenshot van de flyer. Als je even wilt schakelen, ik denk graag mee. Heel veel succes en ik ben benieuwd hoe het verder gaat in Weesp.
Mijn naam is Sibe Doosje en ik ben een Burennetwerk Terwijde aan het oprichten. Ik ben op zoek naar allerlei buren die mooie en nuttige dingen doen in Terwijde, zoals de Groendoeners. Ik zou graag met jullie in contact komen.
Hi Sibe,
dat klinkt duidelijk naar: we moeten echt een bakkie doen 🙂 Ik stuur je een e-mail.